Death & Rebirth

Holy whatever Batman!

Καθώς έκανα την ημερήσια βόλτα μου σε παράλληλους κόσμους, παρατήρησα κάτι.

Δειγματοληπτικά:

Ο Blake Winters του Endymion Spring έχει μία μητέρα πολύ απασχολημένη στην ακαδημαϊκή της καριέρα κι έναν πατέρα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Ο Harry Potter απ'την ομώνυμη σειρά βιβλίων είναι ορφανός, οι κηδεμόνες του τον κακομεταχειρίζονται και περνά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του στο Hogwarts.

Ο Artemis Fowl (επίσης της ομώνυμης σειράς βιβλίων) έχει έναν πατέρα εξαφανισμένο για τα δύο πρώτα βιβλία και μία μητέρα με μανιοκατάθλιψη. Βέβαια ο συγκεκριμένος και από πάνω του να τους είχε είναι εξαιρετικά έξυπνος για να τον ελέγξουν.

Ο Nobody "Bod" Owens απ'το εξαιρετικό "The Graveyard Book" έχει δύο γονείς νεκρούς, δύο κηδεμόνες φαντάσματα κι έναν νονό βρυκόλακα. (χάου κούλ ιζ δατ; παραδέξου το)

Και η λίστα θα μπορούσε να συνεχιστεί σε όλο το φάσμα του young adult fiction genre κι ακόμα παραπέρα.

Σκέψου οτι ανέφερα μόνο ιστορίες που εκτυλίσσονται σε γωνιές κόσμων ακριβώς σαν το δικό μας.

Σε ταινίες, σε comics, σε κινούμενα σχέδια, νεαροί κύριοι και νεαρές κυρίες με ελάχιστη έως καθόλου επίβλεψη και με πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα στην ατζέντα τους απ'την χαρτοκοπτική.

Οπότε, τι καταλαβαίνουμε (ή τι μαθαίνουμε στους νεαρούς αναγνώστες και θεατές);

Τις καλύτερες περιπέτειες τις ζουν τα παιδιά με νεκρούς, απασχολημένους και γενικά "βολικά απόντες" γονείς και κηδεμόνες.

Ε;

Μερικές φορές φορές χαίρεσαι με απλά πράγματα.

Party like it's 1999

Πότε έγινα τόσο κυνικός; Δεν θυμάμαι αν είχα πάντα αυτή την δόση darkίλας. Βέβαια όπως οι περισσότεροι είχα φανταστεί στα 15 μου το κλασσικό «Εαν πέθαινα, ποιος θα ερχόταν στην κηδεία μου;» αλλά ως εκεί. Ήμουν πολύ πιο αισιόδοξος παλιά αν και περισσότερο κρυφο-drama queen. Όχι πως τώρα δεν ζω δράματα μες στο κεφάλι μου. Απλά μου περνάει πιο γρήγορα.

Νομίζω πως κουράστηκα λιγάκι. Κουράστηκα να ονειρεύομαι. Κουράστηκα να περιμένω. Κουράστηκα να κάνω. Επιστρέφουμε βέβαια στο όλο “What’s the point?” στο οποίο έχω αναφερθεί ξανά.

Δε νομίζω πως έχει νόημα τελικά. Και να έχει δεν είμαστε κατασκευασμένοι για να το μάθουμε. Ίσως θα’πρεπε κι εγώ να χωθώ στους αντιπερισπασμούς για να σταματήσω να βασανίζομαι.

Αλλά έχω κι αυτόν τον περίεργο εγκέφαλο. Όσο κι αν προσπαθώ να τον απασχολήσω με άλλα πράγματα, στην πρώτη ευκαιρία πάλι γυρνάει στα ίδια.

Ο κόσμος απλά δεν έχει καμία λογική. Και δεν εννοώ λογική με την έννοια του 1+1=2 αλλά με την έννοια της αιτίας.

Γιατί;

Γιατί να μην καταλαβαίνουμε.

Ο άνθρωπος έχει την τάση πάντα να επιλέγει την πιο ασφαλή διαδρομή. Γι’ αυτό έφτιαξε κοινωνίες, νόμους και θρησκείες. Για να νιώθει ασφαλής. Καθαρό ένστικτο επιβίωσης.

Παλιά ο κόσμος μου φαινόταν γεμάτος από θαυμάσια μυστικά. Γνώσεις κρυφές και μαγικές που ήθελα να τις ανακαλύψω. Θυμάμαι αμυδρά την αίσθηση αυτή. Τον ενθουσιασμό για κάθε νέα πληροφορία. Την καύλα (ελλείψει άλλης λέξης) που ένιωθα με κάθε νέα σκέψη. Νιώθω σαν να το έχασα αυτό τελείως.

Έχω γίνει αυτό που δεν ήθελα ποτέ να γίνω.

Ενήλικος.

Χωρίς ενθουσιασμό, χωρίς όνειρα. Μόνο ρουτίνα και πραγματικότητα.

Εύχομαι να ήταν 1999.

Τότε που ακόμη κάποια πράγματα μου φαίνονταν καινούρια.

Τώρα όλα είναι μαλακίες.

Τα Transformers του Παβλόφ

Θέλω να βάλω κάποια πράγματα κάτω στο χαρτί (ή στα pixels), αν μη τι άλλο για να τα βλέπω εγώ να μην τα ξεχνάω.

Για αρχή να ξεκαθαρίσω πως δεν έχω τάσεις αυτοκτονίας. Σε περίπτωση που τα προηγούμενα posts μου ανησύχησαν κάποιους. Δεν φοβάμαι να πεθάνω αλλά δεν μου εγγυάται και κανείς πως απ' την άλλη μεριά είναι καλύτερα τα πράγματα οπότε ας μείνουμε εδώ στο κακό που γνωρίζουμε παρά σ' αυτό που δεν γνωρίζουμε.

Αλλά ευτυχισμένος δεν είμαι. Είμαι πολύ κουρασμένος και δεν ξέρω πως να ξεμπλέξω. Προσπαθώ να χαλαρώσω και δε μ' αφήνει το σώμα μου το ίδιο.

Ας το πάρουμε απ' την αρχή...

Εγώ μεγάλωσα, ως μαθητής κυρίως, με ορισμένους κανόνες γύρω από τις εκπαιδευτικές μου δραστηριότητες. Το κεντρικό re-ζουμί είναι το "Το σχολείο είναι η δουλειά σου και στην δουλειά σου θα είσαι άριστος. Αν δεν είσαι, τότε θα τα παρατήσεις και θα βρεις μια δουλειά (οικοδομή/εργοστάσιο/χωράφια) για να συνεισφέρεις έτσι στο σπίτι".

Καλό;

Οπότε όπως καταλαβαίνεις, από την ημέρα που πάτησα το πόδι μου στην πρώτη τάξη του Δημοτικού, δούλευα. Δούλευα στο σχολείο, έπαιρνα άριστα και σε αντάλλαγμα οι δικοί μου μου παρείχαν τροφή και στέγη. Απ' αυτά που ακούω για άλλες οικογένειες, υποθέτω πως ήταν μια προσπάθεια καλλιέργειας υπευθυνότητας αλλά εκπυρσοκρότησε ανάποδα κι εγώ δεν ένιωσα ποτέ την ανιδιοτελή προσφορά των γονιών μου.

Δούλευα για να έχω θέση μες στο σπίτι τους.

Θα μου πεις κι εσύ "Μα θα σε άφηναν να παρατήσεις το σχολείο έτσι;". Ε, για πάντα ίσως όχι, αλλά για δυο βδομάδες σίγουρα, ίσα για να παρακαλέσω να γυρίσω στο σχολείο και να επιβεβαιωθεί για άλλη μια φορά η υποταγή μου. Κι εξάλλου δεν έχει σημασία αν θα το έκαναν.

Όταν είσαι παιδί και ένας άνθρωπος σε θέση δύναμης, απειλεί να αλλάξει την ζωή σου αν δε κάνεις αυτό που λέει, τον πιστεύεις.

Βέβαια δεν ήταν μόνο απειλές. Μέχρι τα 10 έτρωγα και ξύλο ενώ μέχρι τα 15 μόνο βρίσιμο/ξεφτίλισμα. Στο Λύκειο με άφησαν ήσυχο να μην έχω άγχος για τις πανελλήνιες. Και φυσικά νομίζουν πως επειδή τα τρία τελευταία χρόνια του σχολείου δεν μου έλεγαν κάτι εγώ ήμουν ήρεμος.

Αλλά δεν ήμουν. Γιατί το άγχος σου μένει. Και το ότι δεν έφαγες χαστούκι σήμερα που έκανες λάθος, δε σημαίνει πως δεν θα το φας αύριο.

Και για να είμαι περισσότερο σαφής, να ξεκαθαρίσω πως δεν μιλάμε για ποινές σε βαθμούς κοντά στη βάση. Έχω φάει ξύλο για ένα (1) μόνο ορθογραφικό λάθος κι έχω ακούσει παρατήρηση για βαθμό τριμήνου δεκαεννέα (19).

Ξέρεις τι είναι ένα παιδί 7 χρονών, να τρέμει να γυρίσει σπίτι απ' τον φόβο, για ένα (1) ορθογραφικό λάθος; Και να γυρνά, υποταγμένο, γιατί ξέρει πως δεν έχει άλλη επιλογή;

Και όλα κάτω απ' την ομπρέλα μίας δικαιολογίας: "Μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα, γι' αυτό σε πιέζουμε".

Δε λέω, θέλω να πιστεύω πως όλα έγιναν από καλή πρόθεση. Με λάθος τρόπο μεν, αλλά από καλή πρόθεση δε.

Αλλά εγώ ευτυχισμένος δεν είμαι.

Γιατί ξέρω να ζω μόνο με το "Άριστα 20" και τίποτα παρακάτω. Δεν ένιωσα ποτέ την χαρά του κατορθώματος για κανένα "Άριστα 20" που πήρα στη ζωή μου. Το μόνο που ένιωθα ήταν ανακούφιση και ηρεμία. Εξάλλου, την δουλειά μου έκανα.

Ξέρει κανείς για τι πράγμα μιλάω ή μόνο εγώ έχω τόση ζημιά μέσα μου;

Μου έρχονται κλάματα (ναι) στην σκέψη της φράσης "Ε, να κάνεις κι ένα λάθος, δεν πειράζει. Κανείς δεν είναι τέλειος." γιατί ποτέ μου δεν την άκουσα.

Και το κακό ήταν πως οι απαιτήσεις εις βάρος μου δεν έμεναν στο σπίτι. Και οι καθηγητές μου τις είχαν, και οι συμμαθητές μου. Όλοι νόμιζαν πως κάνω θαύματα. Εγώ όμως έχανα τον ύπνο μου γιατί δεν μου επέτρεπαν να λέω "δεν μπορώ". Κι αν έκανα κάποιο λάθος όλοι γούρλωναν τα μάτια από το σοκ και την απογοήτευση.

Μ' αυτό όμως μπορούσα να ζω. Αυτό που δεν άντεχα ήταν το πόσο μόνος ένιωθα σε όλο αυτό. Δεν έβλεπα άλλον να δουλεύει μ' αυτόν τον τρόπο. Δεν έβλεπα άλλον να έχει τον ίδιο τρόμο στο βλέμμα κάθε φορά που έκανε λάθος. Μάλιστα, όλοι γύρω μου επαναπαύονταν ότι "η δουλειά θα γίνει" αφού είμαι εγώ εκεί. Όλοι έψαχναν τρόπο να γλυτώσουν την δουλειά και εγώ μόνος μου πάσχιζα να μάθω και να κάνω τα πάντα για να νιώθω ασφαλής.

Φυσικά, αυτή η ψυχαναγκαστική τελειομανία που μου είχε επιβληθεί είχε προεκτάσεις πέρα απ' την επαγγελματική μου ζωή και στην προσωπική. Γιατί και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου απέκτησα (με το χρήσιμο bonus αυτοπεποίθησης που την ακολουθεί βέβαια) και snob είμαι και δεν καταδέχομαι να συναναστραφώ όποιον κι όποιον (αν δεν είσαι ξεχωριστός, έχεις πολύ θράσος που με πλησιάζεις) και γενικά έχω άφθονα σημάδια Ναρκισσιστικής Διαταραχής Προσωπικότητας.

Και είμαι πολύ δυστυχισμένος. Γιατί δεν μου έμαθε κανείς να ζω με λίγα και να χαίρομαι για τα περισσότερα.

Προσπάθησα όταν έφυγα απ' το σπίτι για να σπουδάσω. Προσπάθησα να το πάρω πιο χαλαρά γιατί είχα κουραστεί να με αντιμετωπίζουν όλοι σαν μηχανή. Και απέτυχα παταγωδώς. Νόμιζα πως θα κατάφερνα να ζω ευτυχισμένος όντας μέτριος αλλά η Kλασική Eξάρτηση του Παβλόφ με νίκησε. Κι ενώ κάποιος που είχε μάθει να ζει με (ή έστω να ανακάμπτει από) την μετριότητα θα επιβίωνε μια χαρά, εμένα μ' έπιανε πανικός κάθε φορά που πατούσα το πόδι μου στο Πανεπιστήμιο. Ιδρώτας, ταχυκαρδία, ζαλάδα και απέχθεια για τον ίδιο μου τον εαυτό. Αλλά βλέπεις, δεν είχα μάθει να ζητάω και ποτέ βοήθεια. Όλοι από εμένα ζητούσαν. Εγώ ήμουν ο δυνατός.

Και τα βάζω κάτω και τα εξετάζω. Γιατί και στην εργασία μου τώρα, στις ίδιες συμπεριφορές έχω πέσει πριν καν το καταλάβω. Όλοι στα πόδια μου με απορίες και προβλήματα. Όλοι να κάνουν λάθη, να χαζεύουν απτόητοι κι εγώ εκεί μέσα μόνος μου. Γιατί μόνος μου έμαθα ό,τι μπορούσε να μαθευτεί εκεί μέσα. Και μόνος μου δουλεύω χωρίς σταματημό. Κανείς δεν ανησυχεί πως θα βγει η δουλειά αφού "είσαι εσύ εδώ".

Γιατί πάλι είμαι μια μηχανή.

Γιατί μόνο έτσι είμαι ήρεμος.

Γιατί δεν ξέρω πως να είμαι κάτι άλλο.

Είμαι μόνος και κουρασμένος.

Απορίες

Σου έχει τύχει ποτέ να θες να εξαφανιστείς;

Να σηκωθείς και να φύγεις, να πας αλλού;

Κάπου που δεν σε ξέρει κανείς;

Να κάνεις μια νέα αρχή;

Να γίνεις ό,τι θέλεις και όποιος θέλεις;

Να ξεκουραστείς λίγο;

Θέλω να κοιμηθώ και να ονειρευτώ, για πάντα.

Είμαι τόσο κουρασμένος.

Πιο πολλά και πιο πολλά. Όλοι θέλουν περισσότερα. Μία ζωή. Οι γονείς, οι συμμαθητές, οι καθηγητές, οι συνάδελφοι, τα αφεντικά. Όλοι θέλουν περισσότερα. Επειδή μπορώ.

Επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Μία ζωή δεν μου φτάνει.

Είμαι τόσο κουρασμένος.

Τα λάθη, η αδυναμία και η μετριότητα δεν επιτρέπονται. Έτσι έχω ανατραφεί. Πρέπει να τα κάνω όλα τέλεια για να νιώθω ασφαλής. Τα λάθη τιμωρούνται. Πρέπει να είμαι σοβαρός, και άψογος. Χωρίς λάθη, χωρίς αδυναμίες. Η μετριότητα δεν είναι επιλογή. Πρέπει όλα να είναι τέλεια.

Είμαι τόσο κουρασμένος.

Θέλω το σύμπαν στα χέρια μου μήπως και ησυχάσω. Δεν ξέρω να ζω αλλιώς.

Πρέπει όλα να είναι τέλεια.

Είμαι τόσο κουρασμένος.

Μισώ όσους κάνουν λάθη. Επειδή τα κάνουν και δεν τους νοιάζει. Επειδή είναι αδύναμοι. Πως αντέχουν να ζουν έτσι; Εγώ γιατί δεν μπορώ; Γιατί να με πιάνει πανικός με το παραμικρό σφάλμα; Γιατί να μπορώ και όλοι να ζητούν; Πιο πολλά. Αφού μπορώ. Δε ρώτησε ποτέ κανείς αν θέλω. Δεν έχει σημασία. Αφού μπορώ, πρέπει να τα ξέρω όλα. Πρέπει όλα να είναι τέλεια. Αλλιώς πονάω. Έτσι έχω ανατραφεί.

Πρέπει όλα να είναι τέλεια.

Είμαι τόσο κουρασμένος.